( * ( وَهُدُوا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ ) * ) . سخنانى روحپرور ، و جمله‌ها و الفاظى نشاط آفرين و كلماتى پر از صفا و معنويت كه روح را در مدارج كمال سير مىدهد و جان و دل انسان را مىنوازد و پرورش مىدهد . و همچنين « به سوى راه خداوند حميد و شايسته ستايش هدايت مىگردند » ( * ( وَهُدُوا إِلى صِراطِ الْحَمِيدِ ) * ) ( 1 ) . راه شناسايى خدا و نزديك شدن معنوى و روحانى به قرب جوار او ، راه عشق و عرفان . آرى خداوند مؤمنان را با هدايت كردن به سوى اين معانى به آخرين درجه لذات روحانى سوق مىدهد . در حديثى كه « على بن ابراهيم » مفسر معروف ، در تفسير خود آورده است چنين مىخوانيم كه منظور از « طيب من القول » توحيد و اخلاص است و منظور از « صراط الحميد » ولايت و قبول رهبرى رهبران الهى است ( البته اين يكى از مصاديق روشن آيه است ) . ضمنا از تعبيرات مختلفى كه در آيات فوق و همچنين در شان نزول آنها وارد شده چنين بر مىآيد كه آن عذابهاى سخت و سنگين براى گروه خاصى از كافران

--> ( 1 ) واژه ( حميد ) به معنى « محمود » به كسى مىگويند كه درخور ستايش است و در اينجا منظور خدا است ، بنا بر اين « صراط الحميد » به معنى راه وصول به مقام قرب و خشنودى پروردگار است . بعضى نيز احتمال داده‌اند كه « حميد » در اينجا معنى وصفى براى صراط دارد و از قبيل « اضافه بيانيه » است ، بنا بر اين معنى چنين مىشود : آنها به سوى راهى هدايت مىشوند كه شايسته هر گونه ستايش است ( آلوسى در روح البيان ) ولى معنى اول صحيحتر به نظر مىرسد .